Ieder zijn Kaap

Mijn laatste nacht zit erop. Ook vanochtend ontwaak ik in een kleurrijke entourage. De lucht ziet er veelbelovend uit voor deze afscheidsdag. Ik maak me klaar voor het ontbijt met Erik en zijn collega. Bij binnenkomt in hun kantoor ruik ik de verse koffie al en wordt ik zeer hartelijk welkom geheten door Siri Mathisen. Zij blijkt niet de vuurtorenwachter te zijn zoals ik eerder had begrepen, nee, zij is hier op het kantoor mede verantwoordelijk voor de gehele organisatie rondom de promotie van Lindesnes.

Samen met Erik vormen zij een gastvrij team. Erik is verder mede initiatiefnemer en de webmaster van de internationale organisatie van vuurtorens. Tot zijn spijt heeft Nederland met zijn rijkdom aan vuurtorens zich nog niet aangesloten bij deze organisatie. 

Naast de lekkere koffie staat er zelfgebakken brood klaar. Niet zomaar een brood, nee, gemaakt met zeewier en water uit de zee. In Nederland is dat in Zeeland ook verkrijgbaar onder de naam ‘wakamebrood’. De ons welbekende ‘Brunost’ ontbreekt ook hier niet bij het ontbijt.

Beide personen zijn zeer geïnteresseerd in onze Vereniging Nederland-Noorwegen en zijn bereid allerlei informatie met ons te delen over dit gebied. Wij wisselen onze contactgegevens uit en bespreken meerdere mogelijkheden van samenwerking. Een derde persoon sluit zich aan in de discussies. We sluiten onze ontmoeting af met een foto van het drietal met hun ‘trots’ op de achtergrond: ‘Lindesnes fyr’.

Na het op orde brengen van mijn woning en het inpakken voor de terugreis beklim ik nog één keer de tientallen tredes naar de vuurtoren. Er staat nu inmiddels een stevige wind en ik kan me er iets meer bij voorstellen hoe het hier zal zijn tijdens een echte storm. In de romp van de vuurtoren is een mooie expositie van de vele vuurtorens die de Noorse kust rijk is.

Op de video zie je daar een impressie van. Nog even naar het uitzichtplatform, om oog in oog te staan met de sterke 1000 Watt lamp die met de ‘Fresnel’-lens ervoor zorgt dat tot ver op zee de locatie van deze oude vuurtoren is waar te nemen.

Ik neem afscheid van deze mooie plek maar weet zeker dat ik hier niet voor de laatste keer ben. Op nog geen 10 kilometer van de vuurtoren verwijderd, kom ik langs ‘Båly’, onderdeel van Lindesnes. Hier bevindt zich het unieke onderwater restaurant ‘Under’. Het is een zeer luxueus restaurant met Michelinster 2024.

Prijzig, maar de zee omarmt je tijdens je maaltijd en wat er op je bord belandt is wat de zee op dat moment te bieden heeft. Het verhaal gaat dat het restaurant ondanks zijn uniciteit betere en minder betere tijden gekend heeft. Hopelijk gaan zij in de toekomst nog veel mensen verrassen met hun culinaire specialiteiten. Ik rij door want mijn budget is op en het is overdag trouwens gesloten.

Via honderden bochten, maar steeds weer met een schitterend uitzicht op de fjordinhammen, nader ik de snelweg naar Kristiansand. Hier maken de Noren vaart tot wel 110 km/uur. Recht toe, recht aan, tunnel in, tunnel uit!  Ook nu krijg ik soms het idee dat de weg nog niet geopend is aangezien en ver voor en achter mij geen auto te zien is. Dat gaat over zodra ik de stad Kristiansand nader. Het wordt drukker en drukker en rond 15.00 uur lever ik mijn auto op het vliegveld weer in.

Voor veel mensen is Lindesnes als meest zuidelijke puntje van Noorwegen het beginpunt van een avontuurlijke lange reis naar de ‘Noordkaap’. Ruim 2500 km te gaan. Voor mij was deze ‘Zuidkaap Lindesnes’ (en ‘Lista’) het beginpunt en tevens eindpunt van mijn reis door Noorwegen. Ook nu is gebleken dat niet alleen alles wat je ver haalt lekkerder is. Ik heb enorm genoten van elk moment en elk plekje waar ik was. Ook leuk om elke dag mijn belevenissen met jullie als volgers te delen. Zoals eerder geschreven, reis ik dan eigenlijk wel alleen maar niet eenzaam. Jullie reacties waren ook keer op keer hartverwarmend.

Tusen Takk! De deur van dit verhaal gaat dicht!

Zie video’s