Bewolkte dag die eindigt onder het zeeoppervlak

Nadat gisteren de zon zich zichtbaar terugtrok achter de Noorse horizon, heeft deze licht- en warmtebron vandaag andere plannen. Om 8.00 uur, vandaag ‘sunrise’ op deze breedte ligging, laat het zonnetje het afweten. Aan de zon zelf ligt het niet, maar de atmosferische omstandigheden hebben geleid tot een stevig wolkendek tussen mij en de goudgele bol. Het ziet er niet direct naar uit dat deze situatie zal veranderen vandaag. Geen probleem, want zoals bekend, slecht weer bestaat niet in Noorwegen, wel slechte kleding. Ik heb volop plannen om deze dag anders in te vullen dan de zonovergoten dag van gisteren.

Vanavond staat mij nog een bijzondere activiteit te wachten. Ik heb een kaartje kunnen bemachtigen voor de ‘Art Night’ in de Kunstsilo, het prachtige museum waarover ik in onze vorige reis naar Noorwegen in juni geschreven heb. Om 18.00 uur, precies vandaag nu ik er ben, wordt er de nieuwe tentoonstelling ‘Havets Dyp’ geopend. Verder in deze blog zal ik verslag doen van deze gebeurtenissen.

Morgen vertrek ik uit Kristiansand in westelijke richting. Met het ronddwalen gisteren bij de ‘Odderøya fyr’ is mijn belangstelling voor de Noorse vuurtorens opnieuw aangewakkerd. 

Ik zal de komende dagen dan ook doorbrengen binnen het bereik van de lichtstralen van twee zeer oude vuurtorens die de scheepvaart langs de hier soms zeer woeste zee goed op route houden. Met de huidige navigatietechnieken hebben de vuurtorens een minder belangrijke maritieme functie, maar de verhalen van de vuurtorenwachters en hun gezinnen zullen zeker de moeite waard zijn. Ook hierover later meer.

Vandaag ga ik met mijn huurauto naar Lillesand. Het kuststadje ligt op een afstand van 25 kilometer ten noordoosten van Kristiansand aan het Skagerrak. Met de ruitenwissers op een lichte zwiepstand bereik ik dit ‘witte’ oord. Bijna alle panden staan er strak in het wit geschilderd bij. 

Een paar buitenbeentjes hebben het lef de rode tint aan te brengen maar ook dat is wat mij betreft volledig geoorloofd in dit Noorse stadslandschap.

Het is praktisch droog, windstil en killer dan gisteren. De Noren hebben inmiddels hun mutsen uit de kast gehaald en zijn blijkbaar klaar voor de komende winter. Zelfs de kerstbomen zijn, net zoals in Kristiansand, al in alle straten uitgestald. De sneeuw en de Kerstman kunnen komen!

Lillesand ligt er uitgestorven bij. De jachthaven die ‘s zomers een komen en gaan van kleine zeilboten en luxe jachten kent, toont nu een leegte aan de aanlegsteigers. 
 

In het verleden heeft het stadje een belangrijke rol gespeeld in de scheepvaart. Zowel het transport van goederen en hout vanuit het binnenland als de aan- en afvoer via de zee zorgden destijds voor een druk havenleven. Zeven scheepswerven en alle handelsactiviteiten stonden garant voor voldoende werkgelegenheid. Ook de aanleg van de ‘Lillesand-Flaksvandbanen’ eind 19de eeuw, deed Lillesand groeien in belangrijkheid.

Na wat rondstruinen door de stille straten en steegjes vind ik gelukkig één locatie aan het water waar de koffiemachine op deze druilerige doordeweekse dag toch aan staat. De eigenaresse is zelfs bereid speciaal voor mij een verse Noorse wafel te bakken. Met zicht op de lege haven geniet ik van dit ‘aangeklede’ koffiemomentje. (Mocht je meer willen weten over de Lillesand-Flaksvandbanen, de architectuur en de scheepvaart, bekijk dan de foto’s met gedetailleerde informatie).

Ik vervolg mijn route via de binnenwegen naar Vennesla. De stad met de geweldige bibliotheek, waarover ik ook al eerder in mijn reisverslagen heb geschreven. Een heerlijke plek om deze blog te schrijven en lekker in mijn boek te lezen. 

Het is een genot om zowel op de heenweg als tijdens de terugtocht te ervaren wat rust op de wegen doet. Snelheden niet boven de 80 km/uur en bijna geen verkeer. Op de route tussen Lillesand en Vennesla (35 km) kwam ik slechts 10 auto’s tegen.

Mijn auto is van alle luxe voorzien. Niet hoeven te schakelen, eindeloos veel knopjes om op te drukken en dan maar zien wat er gebeurd en regelmatig  piepjes wanneer je volgens de boordcomputer te veel van het midden van de weg afwijkt. Samen komen we veilig terug in Kristiansand.

Na een korte rust- en eetpauze ga ik op weg naar de Kunstsilo. Voor Noorse begrippen loopt de aanlooproute aardig vol. Eenmaal binnen lijkt de drukte mee te vallen. Veel ‘ons kent ons’ ontmoetingen, maar ikzelf richt me op de informatie die betrekking heeft op het programma van deze avond. Een groep jonge dansers mag met een spectaculaire dans de avond openen waarna er een paar korte speeches plaatsvinden in de centrale silohal. Voordat ik de toegangspoortjes passeer wordt ik aangeklampt door een cameraman met de vraag of hij mij mag interviewen. Ik heb nog niets gezien van de nieuwe tentoonstellingen, toch wil hij mij een aantal vragen stellen over dit architectonisch bijzonder ontworpen museum. Vooruit dan maar, want ik vind er natuurlijk allang iets van na ons eerdere bezoek in juni. 

Beide nieuwe tentoonstellingen betreffen digitaal beeldmateriaal dat op een zeer kunstzinnige manier vorm is gegeven. De Kunstsilo streeft ernaar, naast het tentoonstellen van vele werken uit de Tangen-collectie, ook nieuwe innovatie kunstvormen te presenteren. Dat is met deze nieuwe werken zeker gelukt.

The Deep of the Sea (Havets Dyp) is een verkenning van de mysterieuze en bedreigde ecosystemen onder het zeeoppervlak, waar kunst en technologie elkaar ontmoeten om zowel schoonheid als kwetsbaarheid te onthullen.

De tentoonstelling combineert het werk ‘The Northern Ocean Series’ van Marpi Studio met ‘The Sentinel Self’ van Sissel Marie Tonn en neemt het publiek mee op een reis diep in het innerlijke leven van de oceaan en de uitdagingen waarmee deze wordt geconfronteerd. Zie video’s.

Samen bieden deze werken een krachtige reflectie op de interactie tussen mens, technologie en natuur, waarbij de diepten van de zee zowel de thuisbasis van schoonheid lijken als een herinnering aan onze impact op het milieu. 

De ‘Northern Ocean Series’ beslaat het ruime S-Lab op de 2e verdieping. Het publiek heeft interactie met het werk via sensoren in de zaal. ‘The Sentinel Self’ wordt geprojecteerd op het grote wandscherm in de Silohal. Zie de video’s.

Ondanks het feit dat ik graag nog steeds in een museum een tijdje stil sta bij en geniet van een handgeschilderd werk aan de wand, moet ik zeggen dat deze vorm van kunstuiting toch ook wel indruk op mij maakt. Kunst is niet meer slechts een kwestie van bijvoorbeeld penseel en verf, de moderne technische mogelijkheden bieden de jonge kunstenaars nieuwe wegen om hun ideeën en gedachten vorm te geven. Mooi dat de Kunstsilo daar ruimte voor biedt en met ons deelt.