Vakantie en werken ineen!

Tijdens mijn lange-afstandswandeling van Oslo naar Trondheim in 2016, deed ik voor een overnachting in de buurt van Hamar een overnachtingsadres aan in Stange. Het verblijf was daar zo gezellig en gastvrij dat ik er toen een tweede nacht aan vast heb geplakt. Nu, acht jaar verder, is dat adres zo’n beetje mijn tweede thuis geworden. Gemma, afkomstig uit Nederland, woont hier inmiddels sinds 2013.

Een prachtig plekje, een vrijstaande woning met uitzicht over het omliggende glooiende landschap. Alle jaren na 2016 ben ik of alleen of samen met Laetitia bij Gemma op bezoek gegaan. Altijd als we hier zijn genieten we van de tuin, de omgeving en van de huiselijke gastvrijheid. Er is hier ook altijd wat te klussen. Tuinieren, schilderen, bomen kappen, heggen snoeien, bladeren verzamelen, kachelhout stapelen of zelfs een heel “uthus” (buitenhuis) opknappen.

Tijdens onze laatste reis naar Zuid-Noorwegen afgelopen juni, hebben Laetitia en ik Stange niet aangedaan, het lag niet op onze route. Toch lag er een uitnodiging van Gemma om alsnog langs te komen en te genieten van de mooie tuin, het heerlijke terras en de te plukken frambozen en bessen. Aanvullend had ze ook een lijstje klaarliggen met kleinere en grotere klusjes in en rond het huis. Na onderling overleg ben ik op de uitnodiging ingegaan en besloot ik er een “werkvakantie” van te maken. Laetitia was tevreden met de twee weken vakantie die we net achter de rug hadden in Noorwegen, maar ook zij had een lijstje klaar, geen kluslijst maar een boodschappenlijst met producten die ik vanuit Noorwegen mee terug naar Nederland mag nemen. Onder andere Brunost (bruine Noorse geiten/koeienkaas), Multesyltetøy(jam) en Lomper (zachte aardappelpannenkoekjes).

Vrijdag 26 juli vlieg ik met Norwegian van Schiphol naar Oslo Gardermoen. Mijn koffer komt precies aan zijn maximale gewicht van 23 kilo, niet door mijn garderobe maar door een flink aantal konen (klossen) Italiaanse wol voor Gemma haar “Strikkeriet (breierij) , een aantal te lezen Nederlandse boeken, biologische kaas en nog enkele andere benodigdheden. DHL is er niet sneller, wel duurder!

Met regen kom ik aan op de Noorse luchthaven, maar de voorspellingen voor de komende twee weken zijn super zomers. Na een hartelijk ontvangst door Gemma en een heerlijke avondmaaltijd draag ik de pakketbezorging over en neem mijn intrek in het slaapvertrek in het “uthus”. Voor het slapengaan ben ik benieuwd wat er zoal op de kluslijst staat. Er wordt gelijk al bijgezegd dat niet alles hoeft en dat ik vooral ook moet genieten van het hier zijn. Dat gaat helemaal lukken. Er staat mij een “all-inclusive” verblijf te wachten. Voor mijn natje en droogje wordt van dag tot dag gezorgd en ik zie wel in welk tempo en in welke volgorde de kluslijst afgewerkt gaat worden.

Vanaf zaterdagochtend valt er geen druppel regen meer en elke dag wordt er vanaf 8.00 uur ‘s morgens tot 22.00 uur ‘s avonds buiten geleefd. Ontbijten, lunchen, dineren, ontspannen en klussen. De zon schijnt elke dag en de thermometer loopt bijna dagelijks op tot 20° of 25°C. De kluslijst is overzichtelijk en het is duidelijk waar er begonnen gaat worden. De kinderen van Gemma uit Nederland hebben in de afgelopen weken ervoor gezorgd dat er een nieuwe opslag voor het winterstookhout achter het huis is gebouwd.

We hopen dat de houtleverancier binnen een week de 8m³ beukenhout blokken komt leveren zodat we samen het houthok vol kunnen stapelen. Dit moment is tevens een goede gelegenheid om de achtergevel van de woning te voorzien van een nieuw laagje verf. Hier kan ik de komende dagen volop mee aan de slag. ‘s Morgens lekker in de schaduw de ladder op, muziekje aan en tijdig de kwast in de ruststand en genieten van de heerlijke “kaffe med kake” op het zonovergoten terras. Ook Gemma is constant aan de slag met het huishouden, tuinieren en het verder werken op haar breimachines aan één van de bestelde wollen vesten.

Tijdens mijn verblijf vraag ik me geregeld af of dit een “werkvakantie” of “vakantiewerk” is. Wat is het verschil? Het element vakantie komt voor mijn gevoel het meest naar boven. Naast het klussen neem ik ruim de tijd om te ontspannen en te genieten van de omgeving. Een wandeling naar mijn geliefde plekje “Balberg” staat enkele keren op mijn programma. Als ik daar op één van de picknickbanken plaats neem, heb ik het gevoel dat de tijd enige decennia heeft stilgestaan.

In de avonduren staat slechts één avond de tv aan en dat is de eerste avond tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Parijs. Samen verbazen we ons erover hoe groots dit sportspektakel op de kaart wordt gezet. Mooie beelden en muziek. Sommige onderdelen van de uitzending vinden we minder indrukwekkend. Verder jammer van al die regen die gedurende de vier uur durende uitzending zowel in Parijs als hier in Stange het decor vormt.

Na steeds een heerlijke nachtrust in het “uthus”, starten we de nieuwe dag op met een ontbijt op het buitenterras en strepen we op zijn tijd een klusje als afgerond door op de klussenlijst.

Het “uthus” vraagt na de nodige jaren om een opknapbeurt. Het verzoek om de deur van de breikamer iets in te korten aan de onderzijde, omdat deze regelmatig in de winter door het opvriezen van de ondergrond niet open kan, wijzig ik in een totaal renovatieplan. De kwaliteit van de buitenplanken is dusdanig slecht dat we de oude planken direct naar de stort afvoeren en via de bouwmarkt nieuw materiaal inslaan. ‘s Avonds hangt de deur weer op zijn oude plek voor de breikamer en de nieuw aangeleverde konen breiwol kunnen veilig achter slot en grendel opgeslagen liggen.

De temperatuur loopt tijdens de meeste middagen op tot aantrekkelijke hoogte. We besluiten daarom regelmatig ons te verplaatsen naar de Mjøsa, het grootste meer van Noorwegen, voor een verkoelende duik in het water. We hebben daar ons privé strandje met een fantastisch zicht over het meer met aan de overzijde de glooiing aan de westzijde van het meer.

Ook hier zijn weinig tot geen mede-recreanten te zien. Opgefrist en ontdaan van het werkzweet kunnen we de rest van de dag dan weer aan. De avonden zijn nog steeds lang en met een boek in de hand en een ondergaande zon op de achtergrond komen wij de laatste uurtjes van de dag steeds goed door.

In de loop van de 14 dagen verleg ik het accent van de klus steeds naar een nieuw “actiepunt”. Schuren, aftapen, schilderen en de kwasten reinigen. Verder is het wachten op een bericht van de brandhoutleverancier. Hopelijk maandag 5 of dinsdag 6 augustus, dan kunnen we de inruimklus nog voor mijn vertrek af hebben.

Zaterdagavond 3 augustus zijn Gemma en ik nog een kijkje gaan nemen bij een nieuwe gebouwde dagrecreatiehut, de “dagsturhytta”. Gelegen op 280 meter hoogte met in de verte uitzicht over het meer (zie video). Tijdens de terugtocht toont Gemma mij allerlei plekjes in de omgeving waar zij vanuit het verleden herinneringen aan heeft.

Zondag houden we wat het klussen betreft weekend. Nietsdoen past niet bij mij, dus ik besluit een wandeltocht door de bossen te gaan maken. Wandelstokken mee om de knie en de bilspieren enigszins te ontlasten. Kris kras tussen de bomen door , heuvel op, heuvel af. Hier en daar moet ik zelf het pad tussen de frambozenstruiken door zelf banen en eet ik mijn buik vol met de vers te plukken wilde frambozen. Ik passeer weer de “dagsturhytte” en terwijl het zweet op mijn rug staat, kijk ik al verlangend uit naar het eindpunt van mijn tocht, de Mjøsa. Daar wacht Gemma en de rest van haar familie, Annebeth, Ruby, Amelie en de hond Alba mij op. Wat is die duik in het water heerlijk verfrissend. Op de weg terug neem ik de lift van Gemma hartelijk in ontvangst.

Voor de avond heb ik Gemma uitgenodigd voor een etentje bij de Italiaan in Hamar en aansluitend een concert met klassieke muziek in de Ringsakerkirke, een half uur rijden vanaf Hamar.

Onder de programmatitel “Quiet City” brachten elf musici verschillende werken ten gehore. Afwisselend met pianist, accordeonist, waldhoornblazer, zes strijkers, baritonzanger en trompettist, worden we anderhalf uur lang getrakteerd op de akoestische klanken in deze kleine oude kerk.

Het slotnummer met de titelsong van de avond, "Quiet City", was inderdaad een muzikaal spektakel met de beroemde Noorse trompettist Ole Edvard Antonsen in de hoofdrol. Voor Noorse begrippen begon het optreden erg laat, namelijk pas om 21.00 uur met als gevolg dat wij pas tegen half twaalf thuis waren. Echt weekend gevoel en voldaan klaar voor de dag van morgen.

Maandag nog geen kachelhout, maar met de schuurmachine en de kwast weet ik nog wel een paar plekjes te vinden. De dagen vliegen om, de zon blijft onze grote vriend en Gemma weet mij keer op keer te verrassen met steeds iets nieuws wat ter tafel verschijnt. Ik ben blij met haar en zij met mij. Kortom: een win-winsituatie!

Dinsdag komt er een stevige Volvo met oplegger het pad oprijden. Jawel hoor, daar zijn dan de 8m³ gekliefde berkenstammetjes. Voordat de winter kan beginnen moet elk blok toch door iemand vanaf de grond in het nieuwe houthok gestapeld worden. Niet te lang wachten en aan de slag. Samen met Gemma en haar kleindochter Ruby gaan we in een treintje aan de slag. Oprapen, doorgeven en intasten. Regelmatig afwisselen van positie en na drie dagen lang een uurtje “blokken” ligt alles op zijn plaats.

Met de e-bike, waar ik in Nederland nog niet voor ben gezwicht, maak ik een ontspannende rit door de omgeving en breng een bezoek aan de Stangekirke. Ik heb aan die kerk mooie herinneringen want Laetitia en Bert hebben daar als BSD (Bredaas Saxofoon Duo) enkele jaren geleden een mooi concert gegeven. De kerk staat er nu in alle rust bij en het kerkhof en bijna elk graf is voorzien van rode begonia’s.

Tijdens de fietstour ga ik ook nog even Alba, de hond van Annebeth, Martijn en de kinderen uitlaten. Hij waakt alleen op het erf en zit wel verlegen om een bezoekje van een bekende vriend. Hij loopt los met mij mee op het pad tussen de graanvelden door.

Niets vermoedend zie ik rechts boven het graanveld een ree al springend door het gewas onze richting opkomen. Alba heeft nog niets in de gaten en ik weet hem op tijd bij zijn kraag te vatten. Op enkele tientallen meters voor ons, kruist de ree ons pad en vervolgt zijn route opnieuw het graanveld in. Als Alba de kans had gekregen dan was ik hem waarschijnlijk enige tijd kwijt geweest. Gelukkig liep dit goed af en heb ik hem na onze wandeling weer netjes thuis afgeleverd.

Donderdagochtend, de dag van mijn vertrek terug naar Nederland, heb ik samen met Gemma de laatste blokken hout gestapeld, de laatste verf aangebracht, de kwasten gereinigd en mijn koffer opnieuw ingepakt. Om mijn koffer enig volume te geven nu de konen wol bij Gemma achterblijven, tast ik alle op het verlanglijstje van Laetitia vermelde Noorse producten in. Aangevuld met potten verse jam van bessen en frambozen, die vooral niet moeten breken tijdens het transport, komt mijn koffer toch weer aan de 23 kilo.

Het moment van vertrek is aangebroken. Ik loop nog samen met Gemma een rondje langs alle uitgevoerde klussen en wij kijken elkaar tevreden aan. Zij is zeer blij met het resultaat en ik kijk terug op twee heerlijke weken hier in Noorwegen. Gemma benoemt het als weken van werken, ik vat het samen als een verblijf met als hoofdtitel vakantie.

Op weg naar het station besluit Gemma de toeristische omweg te volgen met nog één keer het uitzicht over het prachtige Mjøsa dat ik vandaag zeker niet voor de laatste keer zie.

Tot op Schiphol blijf ik in Noorse sferen door tijdens het verlaten van het vliegtuig van de luchtvaartmaatschappij Norwegian de steward en stewardess te bedanken met een “tusen takk”.

zie video en link naar tv-uitzending over Gemma haar Strikkeriet: Gemma haar strikkeriet