“Yugen” en “Friluftsliv”.

Zondag 26 juli. De regen is inderdaad voorbij. De temperatuur is prima om tijdens mijn laatste verblijfsdag op deze camping nog een mooie tocht te maken. Op het hoogste punt in dit gebied rond Evje, 491 meter, staat een grote mast die het mogelijk maakt dat we allemaal probleemloos met elkaar kunnen communiceren en doet tevens dienst als baken voor het vliegverkeer van en naar Kjevik in Kristiansand. Het bereiken van die toren is geen doel op zich, de tocht tussen hier en daar zal de beleving zijn. 
 

Deze vakantie past geheel in het gedachtengoed van Dr. Quing Li. Een artikel uit “OERsterk” van Richard de Leth dat Laetitia mij toestuurde, geeft precies aan hoe ik mij tijdens mijn tochten voel: “Yugen”.
Dr. Quing Li is hoogleraar op de universiteit van Tokio en internationaal expert op het gebied van bosgeneeskunde. Hij verkondigt al jaren dat de mens instinctief weet dat de natuur goed voor hem is. In het Japans bestaat daar een woord voor: Yugen. Het betekent letterlijk “je één voelen met de natuur”.

Zijn uitleg gaat nog verder. Biofilie is de gedachte dat de mens een aangeboren behoefte heeft zich met de natuur te verbinden. De Amerikaanse bioloog Edward O. Wilson lanceerde in 1984 het idee dat de mens van nature de neiging heeft om een band te zoeken met de natuur en andere levensvormen. Ook blijkt dat kinderen die in hun jeugd veel in de natuur spelen, als volwassene de natuur meer waarderen. Gelukkig hebben mijn ouders mij vroeger ook als het maar even kon naar buiten gestuurd om te spelen en waren onze kampeervakanties gericht op het buiten zijn en liefst in een natuurlijke omgeving.

Uit het aanbod van de UT.no-app maak ik de tocht met de titel “Fottur til Fennefossfjellet”. Het begin bij het Geomuseum doet nog niets vermoeden, maar al snel blijkt dat de eerste paar kilometers bestaan uit stevig klimmen. Leuk om direct ook al te zien dat onder de Noren het “Friluftsliv” al jong aangeleerd wordt. Ik loop min of meer gelijk op met een echtpaar met twee meisjes van een jaar of acht. Allemaal hun eigen rugzakje op en stevige bergwandelschoenen aan. De dochters hebben volop tekst over wat ze allemaal zien en oprapen aan steentjes en takken. Hun tempo ligt iets lager dan dat van mij, maar de top bereiken gaat ze zeker lukken.

Het lijkt wel of met de dag de bosbessen zich aan het vermenigvuldigen zijn. Ik kan geen stap zetten of ik zie struiken die vol zitten met de blauwe vitaminebolletjes. Na consumptie van een handjevol besluit ik door te plukken en bij de camping te kijken of ik er jam van kan maken.

Vlak voor het bereiken van de top dient zich een prachtig meertje aan (zie video). Met deze rotsachtige ondergrond stroomt het meertje niet leeg zolang er geen extra regenwater afgevoerd hoeft te worden. Het watervlak is versierd met honderden dotterbloemen die nu nog even wachten op de eerste zonnestralen voordat ze hun bloembladen volledig zullen openen.

Eenmaal op de top valt er niets aan omgeving te zien, slechts de toren. Hoge bomen omringen de zendmast. Op de terugweg vind ik een mooie plek voor de lunch en bereid ik me voor op het vervolgtraject.

Ik kan rechtstreeks de zelfde route terug volgen, maar ik kan ook nog een tweede route vanaf deze hoogte volgen die met een omweg uiteindelijk ook het Geomuseum zal bereiken. Ik kies voor de laatste optie.

Ook nu weer volop bosbessen en geen wandelaar te zien. Ik bereik nog één keer een lager gelegen meer met schuilhut. Even vocht aanvullen en de rust op me laten inwerken. Dadelijk zal de rust weer voorbij zijn, wanneer ik me morgen in het drukke verkeer zal begeven om richting Nederland te varen en te rijden.

Op de camping besluit ik om mijn tent alvast droog in te pakken en voor de komende nacht de trekkershut te huren die tegenover mijn tent staat. Gezellige kleine hut met twee bedden, stoelen, waterkoker en koelkast. Als het tentje weer netjes is ingepakt is het tijd voor de avondmaaltijd. Na de afwas tref ik de voorbereidingen voor het maken van een pot bosbessenjam. Ik heb zelfs genoeg om ook nog twee kleine potjes te vullen. Eenmaal thuis kunnen we de “Yugen”-beleving nogmaals herbeleven bij het besmeren van onze boterham met deze jam.

Maandag 27 juli. De dag van mijn vertrek uit Noorwegen is aangebroken. Na een rit van een uur sluit ik me bij de terminal van Fjord Line in Kristiansand aan in de rij vakantiegangers die terug gaan naar huis en de Noren die het zuidelijker zoeken dan waar zij wonen. Auto’s, caravans en campers staan in vele rijen opgesteld en wachten op het moment van inschepen. Met een tocht van 2 1/2 uur brengt de catamaran van Fjord Line me terug naar Hirtshals vanaf waar het 1000 kilometer rijden is voordat ik bij Laetitia terug ben. Ik ga er twee dagen over doen.

Tijdens deze rit zal ik nog veel terugdenken aan alle mooie ervaringen die ik heb opgedaan tijdens deze vakantie in Zuid-Noorwegen. Het zal zeker niet de laatste keer geweest zijn dat wij dit mooie land bezocht hebben.

Het was leuk om mijn ervaringen met jullie te delen via deze blog en zeker ook leuk om veel van jullie reacties te lezen. Dank daarvoor!