Når bakkene stenger, fortsetter moroa!

Oftewel: als de pistes (en de loipes) sluiten, gaat het plezier gewoon door! Voor mij wordt het vandaag de voorzetting van het plezier samen met Henrik. Na gisteren genoten te hebben, van het voor zover mogelijk wandelen rond Finse, ga ik dadelijk de latten weer op. Om 13.00 uur rijdt zoals afgesproken mijn privé-chauffeur, -instructeur en vriend Henrik voor bij het hotel. We zoeken het vandaag hogerop en gaan iets meer uitdaging aan. Ik ben benieuwd welke grens we vandaag gaan opzoeken. Uit voorzorg heb ik voor vertrek op de hotelkamer alvast wat oefeningen gedaan als warming-up voor deze exercitie. Vandaag geen zonnetje zoals gisteren maar wel heel rustig weer bij een temperatuur van 4 à 5°C. Niet goed voor de sneeuwconditie maar we hebben het er mee te doen. We beginnen weer met het waxen van de ski’s en brengen er zelfs een laag “rood” op. Ik begrijp sinds ik de wax-instructies heb kunnen lezen zoals die op de Swix ski-thermometer vermeld staan (Hans, bedankt voor het sturen van deze foto) dat dat bij deze weersomstandigheden noodzakelijk is.

We beginnen de les vandaag bij het dalstation van de skiliften van Havsdalen. Er is hier ruimte genoeg om zonder in de weg te “lopen” bij de echte skiërs, wat nieuwe oefeningen te doen, waaronder het stijgen op hellingen waar de diagonale pas niet meer toereikend is, nl. de visgraat. Als ik dan ook redelijkerwijs weer wil kunnen afdalen, dan moet ik ook de snøplog (de ploeg) enigszins onder controle hebben. Na enkele pogingen gaat dat redelijk goed en stelt Henrik voor via één van de vele loipes tussen de overvloed aan hytten (woningen van allerlei formaat) door ons spoor naar hogerop te volgen. Het gaat allemaal lekker, snelheid van zowel klimmen als dalen loopt wat op en natuurlijk gaat het dan ook ineens mis en duik ik met me snuit volop in de sneeuwberm naast de loipe. Henrik, zorgzaam als hij is, vraagt direct of hij teveel van mij vraagt, hetgeen ik direct ontken en stel voor dat we lekker verder gaan. Sneeuw uit mijn gezicht en “gaan voor die banaan”. We komen meerdere skiërs op de loipe tegen. Sommige die zo te zien alle technieken beheersen, andere die ook nog maar net op de latten staan. Henrik constateert dat je aan de gezichten kan zien of ze gespannen of ontspannen op de laten staan en plaats mij in de categorie ontspannen. Dat compliment is mooi binnen, maar stiekem vind ik dat afdalen over een langere steilere afstand toch ook wel spannend.

We bereiken de boomgrens ( ongeveer 1000 meter) en hier besluiten we rechtsomkeer te maken na ons eerst te laten vereeuwigen door één van de passanten die Henrik herkent. Ik merk in die paar dagen dat hij hier redelijk is ingeburgerd na al die jaren dat hij hier al komt. Ik krijg zodra ik even stop (soms om op adem te komen) direct weer een anekdote van hem te horen. Hij vertelt graag over belevenissen die hij samen met zijn ouders hier heeft ervaren. Eén ervan was dat zijn moeder ook wel de “Queen of Budal” werd genoemd, vernoemd naar het gebied Budalen, dat hier in de nabijheid ligt en waar zij altijd graag kwam.
Op de afdaling terug naar het dal merk ik dat de aangeleerde technieken door de juiste instructie hun vruchten afwerpen. Eenmaal beneden slaan we een “high five” op het succes van onze ontmoeting en het plezier dat we blijkbaar allebei ervaren hebben. We sluiten denkbeeldig onze loipe en gaan zoals de titel al zegt gewoon door met plezier maken. Maar waar en hoe?

Ook hier in de Noorse wintersportcentra heeft men de smaak van “afterski”(après-ski) goed te pakken. Het is net 15.00 uur en de pistes raken al aardig leeg, in tegenstelling tot de bezettingsgraad van het café/restaurant Havsdalskroa naast het liftstation. De tent loopt in hoog tempo vol en de eerste halve liters bier zijn door menig bezoeker al geledigd. Per persoon bestel je niet een biertje maar je laat als groep een bak vol Karlsberg flesjes aangevuld met ijsblokjes op tafel zetten en het kost niet veel tijd eer de volgende bestelling gedaan gaat worden. Het is nu pas vrijdag, maar morgen, zaterdags gaat het er nog ruiger aan toe. Er wordt dan om te beginnen entree gevraagd en het kan dan tot in de late uurtjes doorgaan. Om de stemming er in te brengen en dat vol te houden zijn er ook voor die dagen optredens gepland. 
Henrik en ik kunnen nog net een kop koffie bestellen maar de cappuccino-machine is al gereinigd voor vandaag. We gaan even op in de ontspannen sfeer van plezier hebben en besluiten vervolgens richting de auto te gaan.
Henrik brengt me netjes tot voor de deur thuis en we evalueren de afgelopen dagen. Hij bedankt mij voor het feit dat ik het initiatief genomen heb om op zijn aanbod op de flyer te reageren. Ik maak duidelijk dat ik de persoon ben die hem dient te bedanken. We komen er samen aan uit en benoemen het opnieuw als een win-win situatie. Op een ansichtkaart van de regio heb ik mijn dank nogmaals omschreven en die bied ik zeer gemeend aan. Als vrienden nemen we afscheid en zo gaat ieder zijns weegs.
Met deze heerlijke dag komt er bijna een eind aan mijn verblijf in Geilo. Morgen ga ik met de Bergensbanen terug naar Oslo en reis dan door naar Stange voor een verblijf van vier dagen. Daar hoef ik geen nieuwe vrienden te maken, aangezien een verblijf bij Gemma voelt als het aankomen in mijn tweede thuis. Daar zal geen sprake zijn van het afwachten tot de piste sluit, het plezier begint bij aankomst en zal duren tot woensdag.
In de trein ga ik morgen lekker nagenieten van alles wat ik deze week heb beleefd en de verslaglegging met jullie als volgers komt hiermee tot een eind.
Tusen takk voor jullie meereizen en vooral ook voor de leuke reacties die ik van vele van jullie heb mogen ontvangen. 🇳🇴

(zie video’s)