Een dag van spiegelen

Na een vlotte vlucht en het ophalen van mijn huurauto, kwam ik gisteren rond 19.00 uur aan bij mijn logeeradres in Kristiansand.

Gelukkig ken ik hier de omgeving al, waardoor het minder moeilijk was om in het donker het juiste adres te vinden. Het is immers november en dus al vanaf 17.00 uur donker. Mijn logeeradres bevindt zich letterlijk aan de noordelijke rand van de stad Kristiansand. Bij het ontwaken kijk ik vanuit mijn bed op de 6de verdieping uit op de bergwand die voor dit wooncomplex als een muur oprijst.

Eerste nog in nevel gehuld, maar al snel laat de zon zich zien. De scheiding in het landschap wordt gevormd door een kunstzinnig vormgegeven wand met muurschilderingen.

Onder deze bergwand loopt een netwerk van wegen dat onderdeel uitmaakt van de E-18 die de oost-westverbinding vormt langs deze zuidelijke kuststrook. Na mijn ontbijt besluit ik deze zonnige dag te beginnen met een wandeling in het natuurgebied Baneheia. Het begint met een stevige klim om hoogte te winnen en al snel bevindt ik me op een uitzichtplateau dat een panoramabeeld over de stad oplevert. Kristiansand ligt letterlijk aan mijn voeten, maar na een korte stop keer ik toch mijn rug toe aan dit stedelijke tafereel.

De zon doet zijn uiterste best op deze novemberdag en de wind heeft nog geen moeite genomen om met enige kracht de rust hier te verstoren. Dit resulteert in taferelen waarbij ik me afvraag of ik, of de omgeving op zijn kop staat.

De meren, waar omheen ik hier mijn tocht loop, liggen erbij als een rimpelloze spiegel. Het kost moeite om door te lopen, want na elke bocht sta ik weer stil, verrast door het beeld dat opdoemt en mij toelacht.

Een Brits politicus en diplomaat sprak begin 20ste eeuw ooit de woorden: ‘De wereld is als een spiegel: kijk er boos in en zij kijkt boos terug. Glimlach en zij glimlacht ook’. Gezien het enthousiasme waarmee ik deze reis en deze dag ben begonnen, heb ik blijkbaar deze spiegelglimlach verdiend.

Tegelijkertijd besef ik me terdege dat in de wereld niet overal sprake is van een rimpelloze spiegel. Contrasten kunnen groot zijn en verschillen in mening kunnen de wereld sterk verdelen. Denk aan de politieke tegenstellingen in Nederland en de onlangs bekend gemaakte verkiezingsuitslag in de VS. Deze breuk in de wereldspiegel kom ik even later tijdens mijn tocht enkele keren tegen, weerspiegelend in het wateroppervlak.

Deze zichtbare breuk in de waterspiegel lost terwijl ik blijf kijken geleidelijk op, hetgeen hoop geeft dat de weldenkende mens in de wereld ook blijft zoeken naar verbinding. Later op de dag wandel ik nog een stuk langs de kustlijn. Ook daar doemt de spiegel keer op keer op. Het dubbele spiegelbeeld blijft me intrigeren tot ik een bankje passeer waar twee jonge Noorse-dames zitten.

Ze genieten gedeeltelijk ook van het mooie uitzicht over het water maar zijn beide met hun ogen gericht op hun spiegelbeeld dat verschijnt op het scherm van hun mobiel. In de ene hand de telefoon, in de andere hand hun eyelinerstift die het antwoord moet gaan geven op de vraag: “spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is het mooiste van het land”? Het antwoord van de dames heb ik niet afgewacht en loop door richting het schiereiland Odderøya.

Ik sluit de dag al liggend op een rots aan de voet van de vuurtoren ‘Odderøya fyr’ af met het wachten op de zonsondergang. De zon spiegelt zich nog voor een laatste moment in het fjord, waarna het natuurlijke licht over de stad Kristiansand langzaam dooft.

Zie video