Drones ver weg en dichtbij

Soms is het moeilijk een nieuwe vakantiedag vrolijk en enthousiast te beginnen als je ver van huis ontwaakt met het 8.00 uur nieuws op radio NPO-Start. De wereld staat op diverse plekken in brand. Legers rukken her en der op richting de vijand en iedere aanvaller denkt zijn gelijk te halen. De drones vernietigen dag in dag uit niet alleen militaire doeleinden, ook burgerdoelen worden niet ontzien. Er wordt niet gekeken of het er sneeuwt, of er onderdak is en of men te eten heeft. Als buitenstaander weet ik langzamerhand niet meer wat de oorzaak of het gevolg is van al deze militaristische gebeurtenissen. Vroeger speelden we Risk, maar dat spel zal ik nu niet meer op tafel durven te leggen. Mogelijk is er inmiddels een digitale variant waarbij je met drones vanuit je luie stoel het “ spelletje” mee kan spelen. Het lijkt letterlijk en figuurlijk een ver van mijn bed gebeuren, maar als je dan zelfs beelden ziet, die bijna rechtstreeks je kamer binnenkomen, komt alles toch echt heel dichtbij. 
Toch maak ik mijn wereldje weer even klein door “in het hier en nu te zijn”. Hier, in het dal van Geilo heeft de zon zijn kans opnieuw gegrepen om het verse sneeuwdek te laten glinsteren in het ochtendlicht. Koning Winter trekt zijn volgende variant uit de kast en laat Beaufort nu met flinke snelheid door het dal razen. De sneeuw stuift met vlagen op de open plekken weg en slaat elders in de windschaduw neer.

Ik maak me op voor een flinke wandeling, maar nu om het hele meer heen. Eerst vijf kilometer tegen de wind In. Het is vlak met hier en daar een lichte golving. De langlaufers laten zich ook niet kennen en zijn al dan niet met hun viervoeter de uitdaging ook aangegaan. Door de stuifsneeuw verdwijnen de loipes hier en daar maar voor mijn voetstappen is overal plek. Twee dames die mij eerst voortvarend op de latten passeren, kiezen even later voor een wending van 180° omdat ze blijkbaar de tegenwind niet langer willen trotseren. Lachend groeten ze me op hun terugweg.
Soms is het voor een kort moment windstil en dan is het in het zonnetje ineens stukken warmer, of de meeste zullen zeggen minder koud. Eén van de bewoners probeert tijdens dat windstille moment zijn kans te grijpen en warempel ook hier een drone. Ik ben ongeveer op het meest westelijke punt van mijn tocht bij een passage over de bevroren rivier. Hier en daar zie ik tussen de open wakken door het water langs stromen. De dronepiloot doet verwoede pogingen zijn machine onder controle te houden bij het maken van opnames boven dit winterse landschap. Hij is volgens mij nog niet zo bedreven in de besturing en bij de onregelmatige windvlagen gaat de machine niet altijd de kant op die hij bedoelt. Waarschijnlijk is de kwaliteit van zijn machine niet vergelijkbaar met het oorlogsmaterieel waar ik eerder over sprak. Ik ben met mijn verslaglegging van deze tocht minder gevoelig voor de wind en pak opnieuw mijn IPhone om enkele foto’s en een video-opname van deze locatie te maken. 

Vanaf nu heb ik de wind in de rug en dat scheelt een slok op een borrel. Een picknick op een bank in de zon is een mooie beloning. Met een Deens echtpaar wissel ik wat ervaringen van de tocht uit. Onze routes kruisen elkaar hier, ik daal verder af, zij gaan nog stijgen. Ik stap voor stap, zij afzet/glij na afzet/glij op de latten. 

Onverwachts sta ik oog in oog met een gigantische trol. Volgens de legenden waren trollen toch wezens die alleen in het donker tevoorschijn kwamen en veranderden in steen zodra ze door de zon werden geraakt? In zijn omgeving zie ik inderdaad reusachtige rotsblokken liggen, maar deze trol is blijkbaar immuun voor het zonlicht en wijst de wandelaar/langlaufer de juiste route.
Eenmaal aan het eind van mijn rondgang kom ik aan bij de skipiste. Veel skiërs wagen het er met deze stevige wind niet op om helemaal naar boven te gaan en blijven vooral op de lagere helling wat kunsten uitvoeren. Als beloning tracteer ik mezelf op een beker lekkere warme chocomel met slagroom en natuurlijk de Noorse wafel. 

De laatste paar kilometer leg ik af met de gratis skibus die dagelijks om het kwartier heen en weer rijdt tussen de skipistes op de noord- en de zuidhellingen. Eenmaal thuis beleef ik in vogelvlucht, zonder drone, mijn gemaakte tocht nog eens in gedachten na.
(Zie video’s)