Nat, maar toch er op uit

Vrijdag 14 juni. De indrukken van de Tangen-collectie hebben we vannacht in alle stilte kunnen verwerken.

Vandaag doen we het rustiger aan zodat ons hoofd iets minder prikkels hoeft te verwerken dan gisteren. Na het ontbijt, verse broodjes halen en een verse bak koffie met een ambachtelijke kaneelbroodje. We zien dat de weerverwachting voor vandaag minder gunstig is dan die van gisteren. Van de stralend blauwe hemel is geen sprake meer. Het wolkendek dat vanuit zee landwaarts schuift belooft zelfs regen in de loop van de dag. Maar zoals we weten kent Noorwegen geen slecht weer, er kan slechts sprake zijn van slechte kleding. Dat laatste feit lossen we voor we gaan wandelen eerst op, door voor Laetitia nog een echte regenjas te kopen. Deze ontbrak nog aan haar outdoor-garderobe. Waar kan je die beter kopen dan in Noorwegen en dan nog een leuke aanbieding in de “salg” ook. 

Vandaag ligt er geen cruiseschip in de haven waardoor het in het centrum van Kristiansand stukken rustiger is dan gisteren. Toen lag de “Royal Princess” aan de kade en werden de 3500 cruisegangers losgelaten om enkele uren door de stad te banjeren.

Sommige wandelen de aanbevolen route door het historische centrum, andere kiezen voor het zitten in een treintje of beperken het zelfs tot het opnieuw nuttigen van consumpties op één van de vele terrassen. Al snel verlaten wij het centrum met het massatoerisme en gaan richting het meest zuidelijke punt van het schiereiland Odderøya. 

Sinds de late 17de eeuw is deze landtong militair-strategisch van grote waarde. Inmiddels is van al dat oorlogstuig niet meer over dan enkele resten die ons uiteindelijk schuilruimte bieden bij de eerste buien die gaan vallen. De soldaten en officieren zijn al lang verdwenen en tegenwoordig biedt de vrijgekomen bebouwing ruimte aan kunstenaars en diverse culturele activiteiten. Verder ligt er een ruime keuze aan wandelpaden waardoor je op zeer korte afstand van de stad de natuur optimaal kan beleven met steeds zicht op zee. Tegen de tijd dat we de zuidelijke punt bereiken begint het te druppelen en de buienradar geeft aan dat het de rest van de dag zo wel eens kan blijven. We genieten even van het uitzicht en zien dat de ferry uit Denemarken aan zijn laatste zeemijl richting Kristiansand bezig is.
 

De druppels worden groter en daarom kiezen we dan toch snel voor een tijdelijke lunchplaats. Niet schuilen voor de vijand, het weer is immers zelden een echte vijand, we hebben gewoon trek in onze broodjes. De ooit geplaatste artillerie heeft zijn fundering als erfenis achter gelaten. De overdekte ingang van de bunker doet dienst als lunch/schuilplek. Niemand zal ons hier vinden hetgeen niet geldt voor de zeemeeuwen die denken te kunnen profiteren van onze vallende kruimels. 
 

Aangezien de regenval van matige omvang is en voorlopig stand zal houden vervolgen we onze tocht toch maar terug richting Kristiansand. Die regenjas is immers niet voor niets gekocht. 
 

Eenmaal in het centrum trakteren we onszelf op een kop koffie in één van de gezellig ingerichte restaurants. Tot nu toe constateren we dat waar we ook komen, de bewoners en het personeel erg vriendelijk zijn en alle tijd voor ons nemen. Terug in ons appartement blijkt dat de regen zal aanhouden tot 21.00 uur. Na wat kokkerellen en lekker gegeten te hebben besluiten we rond negen uur toch nog een wandeling te maken over de nabij gelegen kade langs de rivier Otra. Dat bijna iedere Noor een hut of een boot heeft blijkt ook hier. De variatie aan kleine motorbootjes tot gigantische jachten toont aan dat er ook nog wel sprake is van onderlinge welvaartsverschillen, maar het water op, dat zullen ze. Wij beperken ons later in de avond en gedurende de nacht slechts tot het luisteren naar het vallende water in de hoop dat het morgen weer droog zal zijn.