Rust op Dag van de Arbeid

Vandaag 1 mei. Dag van de Arbeid. Vroeg in de ochtend, rond 5.30 uur, heeft de zon zijn arbeid voor het begin van deze nieuwe dag al opgestart. De gouden bol toont zijn eerste randje boven de horizon. Hij lijkt ook vandaag geen tegenwerking van welke wolk dan ook te dulden. De eerste zonnestralen vallen op mijn hoofdkussen en om niet direct over te gaan tot enige arbeid besluit ik me toch maar om te draaien en nog verder te genieten van de nachtelijke rust. Twee uurtjes later ben ik echt uitgerust en start ik de nieuwe dag op. Heerlijk ontbijt in de zon. Aangezien deze Dag van de Arbeid op zondag valt, besluit ik mezelf rust te gunnen. Niet dat de andere dagen onrustig waren, maar ik laat vandaag alle eerdere ervaringen even bezinken.

Na een wasje van mijn uitgebreide garderobe gedaan te hebben, neem ik plaats op mijn tuinstoel met uitzicht op de aanlegsteiger en het fjord. De afgelopen nacht heeft daar een zeilboot aangemeerd gelegen. De bemanning, drie Noorse dames, zijn tot 10.00 uur niet boven water gekomen. Nou ja, niet uit de kajuit geweest. Of zij zelf hun boot ooit zo mooi in het vroege ochtendlicht gezien hebben is nog maar de vraag. Op het moment dat ik hun de foto wil gaan laten zien, maken zij aanstalten te vertrekken en verdwijnen zeewaarts uit zicht.

Een groot deel van de dag duik ik in mijn leesboek “In de lengte, 3000 km solo door de Noorse bergen”.  Ik heb het boek onlangs aangeschaft tijdens een lezing bij onze Vereniging Nederland-Noorwegen. Het is geschreven door Myra de Rooy. Zij is naast schrijver, fotograaf en bergbeklimmer ook geoloog van beroep. Gefascineerd door de bergwereld en haar bevolking maakt zij solotochten in afgelegen gebieden. Nou wil ik mezelf niet direct met haar vergelijken, maar dat verschijnsel solotochten maken, fotograferen, schrijven geografische achtergrond hebbend komt toch wel een heel klein beetje in de buurt.

Waar kan ik dit boek beter lezen dan hier. Zij begint haar tocht op het zuidelijkste puntje van Noorwegen bij de vuurtoren van Lindesnes, 57°59’NB. Vervolgens zal zij in 6 etappes, waarvan 3 in winterperiodes met slee en 3 in zomerperiodes met rugzak richting de Noordkaap gaan, gelegen op 71°10’NB. We verschillen in zoverre dat ik mijn soloweek gestart ben op 58°10’NB en niet veel noordelijker kom dan dit zuidelijk kustgebied. Ik tref in haar reisverslag wel de nodige berggebieden en berghutten aan, waar ik de afgelopen zes jaar zelf ook al eens geweest ben. Overigens weet zij wel extremere weersomstandigheden te trotseren dan ik wenselijk vind.

Juist op deze rustdag lees ik o.a. pagina 186 van haar boek. Wat in mijn gedachten de afgelopen dagen speelt, weet zij nu net met de woorden te beschrijven die mij op de tong liggen. Ik ga mijn woorden dus niet opnieuw bedenken, maar citeer Myra: “Hoe zou mijn wereld zonder taal zijn? Als ik geen woorden heb voor wat ik zie en mijn gedachten daarom geen stem kan geven? Kan ik net zo genieten van een landschap als ik het niet kan beschrijven? Iets verwoorden is een aanvulling op de zintuigen, door het te benoemen voeg ik essentie en nuances toe. Een landschap voelen, horen en ruiken is ook weer anders dan het slechts waarnemen. Een video of foto kan nooit vervangen hoe regen, hagel, sneeuw, wind, kou of warmte aanvoelt. Ook een enkel begrip dekt de lading meestal niet. Als ik een vergezicht zie en slechts zeg ‘dat is mooi’, dan betekent dat vrijwel niets. Wind. Ook dat woord is leeg. Wind kan strelend of geselend zijn, guur of zwoel en nog zoveel meer. Ik heb woorden nodig om te duiden, pas dan komt het besef dat ik écht aanwezig ben. “

Genietend doorlezend in haar verhaal zak ik ook een beetje duttend weg in mijn tuinstoel. Ik weet niet hoe lang het boek gesloten op mijn schoot ligt maar ineens schrik ik wakker door een kille windvlaag van zee die mij het kippenvel op het lijf oplevert. Was het nu inderdaad die windvlaag die mij deed ontwaken of toch in mijn droom een barre winterse sneeuwstorm waarin Myra op de Hardangervidda bescherming zocht. Ik weet het niet, maar na enige minuten is het toch weer die zondagse zon die mij doet beseffen dat ik met beide benen op Dvergsøya sta.

Uitgerust zal ik zeker zijn na zo’n dagje luieren. Om het woord zee ook nog iets intenser te beleven besluit ik het begrip niet alleen maar te beschrijven als mooi, rimpelloos, golvend e.d. maar ook te gaan voelen. De dagelijkse koude douche heb ik vanmorgen al mogen beleven maar nieuwsgierig naar het effect van dit Noorse kustwater op mijn lichaam besluit ik mezelf onder te dompelen in het water dat al dagen mijn leefgebied omringt. Opnieuw kippenvel! (zie video).

De zon gaat ook op deze zondag, na bijna 16 uur geschenen te hebben opnieuw zijn rust zoeken achter de horizon. Ik kruip in mijn Aardbeienhut onder de wol, wetend dat Pål morgenochtend om 7.30 uur aan de kade verschijnt met zijn boot om mij in te luiden in een nieuw avontuur.