Vlieg er eens uit

Donderdag 13 juli. Het Isbjørn biertje van gisteren heeft ervoor gezorgd dat ik uitgerust deze nieuwe dag letterlijk en figuurlijk zonnig aanvang. Het is bij het wakker worden steeds moeilijk in te schatten of het werkelijk tijd is om op te staan. Regelmatig draai ik in de loop van de “nacht” even om op mijn luchtbed en denk dan gezien het volle licht dat het best al eens een uur of zeven kan zijn. Bij het kijken op mijn horloge zie ik dan tot mijn verbazing dat het pas 2.30 uur is. Omdraaien, ogen weer dicht en afwachten wat de volgende blik op de klok gaat melden. Met slaapblokken van 2 à 3 uur herhaalt zich dit fenomeen. En dan ineens ik het 8.00 uur. Nu wel opstaan want de ochtendtemperatuur geeft al meer dan 20°C aan. Ontspannen geniet ik van het ontbijt bij mijn tent met ook hier het geluid van een beek op de achtergrond en in de verte het zicht op het fjord.

De camping, zowel het tentenveld als het camper/caravanterras, loopt geleidelijk leeg. Mijn tent blijft staan want ik besluit de komende dagen hier op het schiereiland Lyngenhalvøya drie dagtochten te maken.

Vanuit de camping loopt er een pad naar Barheia, top op 351 meter boven het fjord. Voor zo’n tocht mag de grote rugzak nu in de auto blijven liggen. Noodzakelijke proviand en water gaat in de blauwe rugzak en met de twee Leki-wandelstokken als klimmaatjes verdwijn ik achter de camping het bos in.

De eerste 100 meter stijgen gaat over een redelijk dicht beboste helling. Tussen de berken door is het een bed van  Zweeds kornoelje (volgens PlantNet) en varens dat mijn pad flankeert. Geleidelijk, met de toename van mijn zweet neemt de dichtheid van de berken af. Vervelende bijkomstigheid is dat vliegen en horzels deze combinatie erg op prijs stellen. Door wat anti-insect spray op mijn schoenen en pet te spuiten houd ik deze klimgenoten aardig op afstand zolang ik maar in beweging blijf. De dwergberken nemen het over van de grotere variant en verschillende bloemen trekken mijn aandacht. De gevlekte orchis staat stoer tussen het andere bodemkruipsel.

Twee tegenliggers verklappen mij al dat er boven op de top een prachtig 360° panorama op mij wacht. De vegetatie is inmiddels grotendeels terug gebracht tot slechts gras, uiteraard omgeven door keien en kiezels van allerlei formaat. Aan het eind van de helling zie ik de top al in beeld komen. Volle bak zon in de rug duwt me op weg naar het beloofde panorama.

Eenmaal daar, levert een schouwspel op van bergtoppen, sommige nog met sneeuw en de tussenliggende fjorden (zie video). De felgekleurde bank nodigt uit om zeker een half uur te blijven genieten van het uitzicht. De strijd met de insecten houdt stand. Ze blijven me vergezellen maar het aura om mij heen beschermt me voldoende. De afdaling gaat een stuk sneller. De vliegen hebben moeite mijn tempo bij te houden. Het blijft goed opletten waar je je stappen zet. De wandelstokken geven zeker meer ondersteuning en vangen de landingen gedeeltelijk op.

Eenmaal terug op de camping moet de nieuwe lading passanten nog komen. Ik ben nog de enige bewoner van het tentenveld en besluit mijn tent voor de komende twee nachten naar een mooi plekje in de hoek te verplaatsen.

Geleidelijk komen er wat tenten van zowel fietsers als automobilisten bij en is er voor de avond reuring in(bij) de tent. Tot slot, twee vliegen in één klap! Zij waren toch stiekem in mijn tent gevlogen, daar waar zij niet horen.